Als werken niet meer gaat: Twee ervaringsverhalen over ziekmelding, WIA & stoppen met werken

Werkwaarde Podcast S5:06 met Peter-Paul en Corin

Je wilt het niet. Je stelt het zo lang mogelijk uit. Ziekmelden voelt als falen, als opgeven, als iets wat je pas doet wanneer er echt geen andere keuze meer is. In deze aflevering van de Werkwaarde Podcast spreekt host Reinout Slee met Peter-Paul en Corin. Twee ervaringsdeskundigen die openhartig vertellen over hun weg van ziekmelding naar WIA, en over de vraag die daarna blijft hangen: wie ben ik als werken niet meer kan? 



Ziekmelden doe je te laat

Voor Corin begon het niet met één moment, maar met jaren van aanpassen. Minder uren, meer pauzes, werk verspreid over de week. Alles om maar te kunnen blijven werken.
Achteraf ziet ze het helder: “Voor je je echt ziekmeldt, ben je eigenlijk al drie stappen te laat.” 

Bij Peter-Paul lag dat niet anders. Als leidinggevende was ziekmelden nooit een optie. Doorwerken hoorde erbij. Tot hij de diagnose kanker kreeg en zijn arts hem confronteerde met een harde waarheid: stress werkte zijn ziekte in de hand. Stoppen met werken was geen zwakte, maar noodzaak. 

Het ‘zwarte gat’ van arbeidsongeschiktheid

Wat beide verhalen verbindt, is de angst voor het moment waarop werk wegvalt.
Peter-Paul verwoordt het scherp: “Ik was mijn werk. En dan? Dan blijft er één groot zwart gat over.” 

Ook voor Corin was werk allesbepalend geworden. Haar energie ging volledig op aan een paar uur werken per dag, met lange herstelmomenten tussendoor. Het idee dat dit zou stoppen, voelde als het verlies van haar hele identiteit. 

Financiële onzekerheid speelde een rol, maar nog zwaarder woog de vraag: wat blijft er over wanneer werk wegvalt?

Onzekerheid in het UWV-traject

Het traject richting WIA bracht nieuwe spanning met zich mee.
Wat betekent een IVA-uitkering eigenlijk? Hoe ziet je toekomst eruit? Kun je in je huis blijven wonen? Wat mag je wel en niet zeggen tegen het UWV? 

Peter-Paul beschrijft hoe verwarrend het was om ineens zelf aan de andere kant van de tafel te zitten: gesprekken met bedrijfsarts, arbodienst en UWV, terwijl hij die rollen eerder zelf kende vanuit zijn werk. Het voelde onveilig en onwennig. 

Corin liep daarnaast lang rond zonder duidelijke diagnose. Klachten werden gebagatelliseerd of als psychosomatisch bestempeld. Dat zorgde voor twijfel aan zichzelf: stel ik me aan, of is er echt iets mis? 

Het belang van begeleiding als werken niet meer gaat

Voor beiden werd begeleiding een kantelpunt. Niet omdat alles ineens makkelijk werd, maar omdat er structuur, duidelijkheid en rust kwam. 

Ze leerden hoe belangrijk het is om feitelijk te beschrijven wat je wel en niet kunt. Niet zeggen: “ik fiets niet meer”, maar uitleggen waarom dat niet lukt. Niet verbloemen, maar zichtbaar maken wat de beperkingen werkelijk betekenen in het dagelijks leven. 

Die vertaalslag bleek cruciaal in gesprekken met bedrijfsarts en verzekeringsarts – en maakte het verschil tussen blijven worstelen en verder kunnen. 

Het zwaarste moment: afscheid van werk

Het emotioneel zwaarste moment kwam niet bij de diagnose of de aanvraag, maar bij het afscheid van het werk en de collega’s.
Peter-Paul nam zijn spullen mee van werk, wetend dat hij niet zou terugkeren. Dat moment maakte zijn ziekte definitief.
Corin moest collega’s, ook in Ethiopië, vertellen dat “het niet meer goed zou komen”. Dat riep verdriet op, maar ook boosheid en onbegrip. 

En toch: na dat afscheid kwam er ruimte. Ruimte voor rust, voor acceptatie en voor een nieuw perspectief. 

Een leven na werk

Wat deze aflevering bijzonder maakt, is dat het verhaal niet eindigt bij verlies.
Beiden ontdekten dat het gevreesde zwarte gat geen zwart gat bleek te zijn. 

Peter-Paul vond nieuwe zingeving als vrijwilliger, fotograaf en lotgenoot. Corin leerde haar leven anders in te richten, met meer aandacht voor wat écht belangrijk is. Beiden benoemen hetzelfde inzicht: het leven wordt niet kleiner, maar anders. 

“Ik hoef niet meer te hollen,” zegt Corin.
“Ik geniet intenser dan ooit,” vult Peter-Paul aan. 

Hun boodschap aan anderen

Aan het einde van de aflevering geven ze een duidelijke boodschap mee:
arbeidsongeschiktheid; doe het niet alleen. Vraag op tijd om hulp. Als je ziek bent, heb je simpelweg niet de ruimte om ook nog objectief je eigen verzuim- en WIA-traject te overzien. 

En misschien wel de belangrijkste les: stoppen met werken betekent niet het einde van betekenis. Soms is het juist het begin van een nieuw evenwicht. 

Zet de eerste stap richting rust en zekerheid

Deskundige begeleiding geeft niet alleen rust,
maar vergroot ook de kans op een voorspoedige procedure bij het UWV.

Andere interessante Werkwaarde afleveringen:

🎙️ Veelgestelde vragen over de WIA: mag je werken met een WIA- of IVA-uitkering?
🎙️ Wanneer ga ik me ziekmelden?
🎙️ Vervroegde WIA-aanvraag en afwijzing
🎙️ Van mens naar Parkinson patient in 10 tellen

UwVerzuimregisseur: betrouwbare ondersteuning bij als werken niet meer gaat

Sinds 2018 biedt UwVerzuimregisseur gespecialiseerde begeleiding aan werknemers en ondernemers met een chronisch-progressieve aandoening. Wij ondersteunen werknemer en ondernemer bij alles wat te maken heeft met werk, inkomen en uitkeringen – persoonlijk, deskundig en betrokken.

We zijn er voor mensen met aandoeningen zoals ParkinsonMultiple Sclerose (MS)ALSAlzheimerCOPDHuntingtonEhlers-Danlos syndroom (EDS) en Reuma. We begrijpen dat jij – en mogelijk ook je werkgever – in deze belangrijke fase behoefte hebt aan een betrouwbare partner.

Daarom bieden wij ondersteuning vanuit verschillende rollen:

  • 👥 Belangenbehartiger – we gaan mee naar afspraken
  • 💰 Financieel planner – we rekenen je netto besteedbaar inkomen uit
  • 🤝 Lotgenoot – we ondersteunen vanuit eigen ervaring
  • 📋 Arbeidsdeskundige – we controleren de procedure zorgvuldig

Onze opdrachtgevers

triangle-down